ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும் இனிப்புகளும் இருந்தன. ஒரு நாள், அவனது நண்பன் மாறன் மிகவும் சோகமாக அமர்ந்திருந்தான். மாறன் தனது விளையாட்டுப் பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். கதிர் ஓடிச் சென்று, 'இதோ பார் மாறன், நீ என் புதிய கார் பொம்மையை வைத்து விளையாடலாம்!' என்று கூறி ஒரு பெரிய பொம்மையைக் கொடுத்தான். ஆனால், கதிர் அதைச் சொல்லும்போது முகத்தைக் கடுகடுவென வைத்துக்கொண்டு, 'எப்பொழுதும் இதைச் சேதப்படுத்தாதே, சரியா?' என்று கோபமாகச் சொன்னான். மாறன் அந்தப் பொம்மையைப் பார்த்தான், ஆனால் அவனது மனம் மகிழ்ச்சியடையவில்லை. கதிரின் கோபமான பேச்சு அவனுக்குப் பயத்தை ஏற்படுத்தியது.
மறுநாள், கதிரின் மற்றொரு நண்பன் அன்பு வந்தான். அவனிடம் பெரிய பரிசுகள் எதுவும் இல்லை. ஆனால், அவன் மாறனைப் பார்த்து ஒரு அழகான புன்னகையுடன், 'மாறன், கவலைப்படாதே! நாம் இருவரும் சேர்ந்து உனது பொம்மையைச் சரி செய்ய முயற்சிப்போம். நீ ஒரு தைரியமானவன்!' என்று அன்பாகச் சொன்னான். அந்தச் சொற்கள் மாறனின் உள்ளத்தைத் தொட்டன. அவன் முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகை மலர்ந்தது. கதிர் கொடுத்த பொம்மையை விட, அன்பின் மூலம் கிடைத்த அந்த ஆறுதலே மாறனுக்குப் பெரிய உதவியாக இருந்தது.
கதிர் இதைப் பார்த்தான். ஒரு பொருளைக் கொடுப்பதை விட, முகத்தில் புன்னகையோடும் இனிமையான சொற்களோடும் பேசுவதே மற்றவர்களின் மனதிற்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்பதை அவன் அன்று புரிந்து கொண்டான்.
