ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾತ ಸೋಮಶೇಖರ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮಶೇಖರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ನ್ಯಾಯನಿಷ್ಠೆಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅಜಯ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ರವಿ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ನಡುವೆ ಜಗಳವಾಯಿತು. ರವಿಯ ಬಳಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ಆಟಿಕೆ ಇತ್ತು, ಆಟವಾಡುವಾಗ ಕಿರಣ್ ಅದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಮುರಿದು ಹಾಕಿದನು. ರವಿ ಅಳುತ್ತಾ ತಾತನ ಬಳಿ ಬಂದನು. ಕಿರಣ್ ಹೆದರುತ್ತಾ, 'ನಾನು ಬೇಕಂತಲೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ತಾತ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಇಬ್ಬರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಿದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರ ಪರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ರವಿಯ ಆಟಿಕೆ ಮುರಿದುಹೋಗಿರುವುದು ನಿಜವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು, ಆದರೆ ಕಿರಣ್ ಅದನ್ನು ಬೇಕಂತಲೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದರು. ಅವರು ಕಿರಣ್ಗೆ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಅಥವಾ ಹೊಸದನ್ನು ಕೊಡಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದರು.
ತಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ತಾತನ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ತೃಪ್ತರಾದರು. ತಕ್ಕಡಿಯ ಎರಡು ತಟ್ಟೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯು ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಸೇರದೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
