ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശൻ രാഘവൻ എന്നാണു താമസിച്ചിരുന്നത്. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവർക്കും രാഘവൻ വലിയൊരു വിവേകിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അർജുന്റെ കൂട്ടുകാരായ കണ്ണനും രാഹുലും തമ്മിൽ ഒരു തർക്കമുണ്ടായി. കണ്ണന്റെ പക്കൽ മനോഹരമായ ഒരു മരപ്പാവ ഉണ്ടായിരുന്നു, കളിക്കുന്നതിനിടെ രാഹുൽ അത് അറിയാതെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. കണ്ണൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുത്തശ്ശന്റെ അടുത്തെത്തി. രാഹുൽ പേടിയോടെ പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ മനഃപൂർവ്വം ചെയ്തതല്ല.'
രാഘവൻ അവിടെയെത്തി കുട്ടികളെ ശാന്തരാക്കി. അദ്ദേഹം ഒരു വശത്തേക്ക് മാത്രം ചായുന്നില്ലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കണ്ണന്റെ സങ്കടവും രാഹുലിന്റെ സത്യസന്ധതയും ഒരുപോലെ കേട്ടു. കണ്ണന്റെ വിഷമം മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, എന്നാൽ രാഹുലിനെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം, അവനെക്കൊണ്ട് ആ പാവ ശരിയാക്കാൻ സഹായിപ്പിച്ചു.
ഒരാളോടും പക്ഷപാതം കാണിക്കാതെ, ഒരു തുലാസ് പോലെ സമനില പാലിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു. സത്യം മാത്രം കാണുന്നതാണ് ഒരു നല്ല മനുഷ്യന്റെ ലക്ഷണമെന്ന് അർജുൻ മനസ്സിലാക്കി.
