ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது தாத்தா மாணிக்கம் வாழ்ந்து வந்தனர். மாணிக்கம் அந்த ஊரில் ஒரு சிறந்த நீதிபதி போன்றவர். ஒரு நாள், கதிரின் நண்பர்களான அன்பு மற்றும் மாறன் இடையே ஒரு சண்டை ஏற்பட்டது. அன்பு ஒரு அழகான மரக்கட்டை வைத்திருந்தான், மாறன் அதைத் தெரியாமல் உடைத்துவிட்டான். அன்பு அழுதபடி தாத்தாவிடம் ஓடினான். மாறன் பயந்து போய், 'நான் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை' என்று கூறினான்.
தாத்தா கதிரையும் அழைத்துக்கொண்டு அந்த இடத்திற்குச் சென்றார். அவர் ஒரு தராசை எடுத்து, இரு பக்கமும் சமமாக இருக்கும்படி பார்த்துக் கொண்டார். அவர் கேட்டார், 'அன்பு, நீ எதற்காக அழுகிறாய்?' அன்பு தன் மரக்கட்டை பற்றிச் சொன்னான். பிறகு மாறனிடம் கேட்டார், 'மாறன், நீ என்ன சொல்கிறாய்?' மாறன் உண்மையைச் சொன்னான்.
தாத்தா ஒரு நிமிடம் யோசித்தார். அவர் ஒருவரை மட்டும் ஆதரிக்கவில்லை. அவர் சொன்னார், 'அன்பு, உன் மரக்கட்டை உடைந்துவிட்டது என்பது உண்மைதான், அதனால் நீ வருத்தப்படலாம். ஆனால் மாறன் வேண்டுமென்றே அதைச் செய்யவில்லை, அது ஒரு விபத்து. மாறன் இனி கவனமாக இருக்க வேண்டும், அன்பு உனக்கு ஒரு புதிய மரக்கட்டை கிடைக்க வேண்டும்.'
தாத்தா ஒரு பக்கம் மட்டும் சாயாமல், உண்மையை மட்டும் பார்த்ததால் இருவருமே திருப்தி அடைந்தனர். கதிர் புரிந்து கொண்டான், ஒரு சிறந்த மனிதன் எப்போதுமே ஒரு பக்கமாகச் சாயாமல், தராசைப் போல சமமாக இருக்க வேண்டும் என்று.
