ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ರೋಹನ್ ಎಂಬ ತಮ್ಮನಿದ್ದನು. ರೋಹನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಜಯ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅಜಯ್ ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ಮರದ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ರೋಹನ್ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ಕೆಡಿಸಿದನು. ಅಜಯ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. 'ಇವನಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಲೇಬೇಕು' ಎಂದು ಅಜಯ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂದುಕೊಂಡನು.
ಮರುದಿನ, ರೋಹನ್ ನಡೆಯುವಾಗ ಕಲ್ಲಿಗೆ ತಗುಲಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಗಾಯವಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ನಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಜಯ್ ನಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅಜಯ್ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ರೋಹನ್ನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ತಂದು ಅವನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮದ್ದು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟನು. ರೋಹನ್ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕೇಳಿದನು, 'ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೆಟ್ಟದನ್ನು ಮಾಡಿದೆ, ಆದರೂ ನೀನು ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ?'
ಅಜಯ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸುವವರಿಗೆ ನಾವು ನೋವು ಕೊಡದಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ.' ಅಂದಿನಿಂದ ರೋಹನ್ ಅಜಯ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೆಳೆಯನಾದನು. ಕೆಟ್ಟವರ ಜೊತೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅಜಯ್ ಕಲಿಸಿದನು.
