ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தம்பி மாறன் என்பவன் இருந்தான். மாறன் எப்போதும் கதிரை வம்புக்கு இழுத்துச் சண்டையிடுவான். ஒரு நாள், கதிர் தனது புதிய சைக்கிளைச் சரிசெய்து கொண்டிருந்தபோது, மாறன் வேண்டுமென்றே அதைத் தள்ளிவிட்டுச் சிதைத்துவிட்டான். கதிர் மிகுந்த கோபமடைந்தான். 'இனிமேல் இவனைப் பார்த்தால் சும்மா விடமாட்டேன்' என்று மனதிற்குள் சபதமே எடுத்தான்.
மறுநாள் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில், மாறன் ஒரு பள்ளத்தில் தடுமாறி விழுந்தான். அவனது முழங்கால் பலத்த காயமடைந்தது. மற்ற சிறுவர்கள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தனர், ஆனால் கதிர் ஓடிச் சென்று மாறனைத் தூக்கித் தன் தோளில் சுமந்து வந்தான். அவனுக்கு முதலுதவி செய்து, வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். மாறன் கண்களில் கண்ணீர் மல்க, 'என்னைச் சண்டைக்குத் தூண்டிய போதும், நீ என்னைத் தண்டிப்பதற்குப் பதிலாக ஏன்ช่วย செய்தாய்?' என்று கேட்டான்.
கதிர் மென்மையாகச் சொன்னான், 'நீ எனக்குத் தீமை செய்தாய், ஆனால் நான் உனக்குத் தீமை செய்யக் கூடாது என்பதே என் அறிவு.' அன்று முதல் மாறன் கதிரின் சிறந்த நண்பனாக மாறினான். கோபத்தைக் காட்டாமல், தீயவர்களிடம் கூடத் தீமை செய்யாமல் இருப்பதே உண்மையான அறிவு என்பதை கதிர் உணர்த்தினான்.
