ಕರುಣೆಯ ಬೀಜ

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾತನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತೋಟವಿತ್ತು. ಅವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಿಡವನ್ನೂ ಬಹಳ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು, 'ತಾತಾ, ನೀವು ಯಾಕೆ ಪ್ರತಿ ಗಿಡವನ್ನೂ ಇಷ್ಟು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ?' ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದನ್ನು ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಕರುಣೆಯೂ ಕೂಡ. ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿಸದವರಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಕರುಣೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.' ಅಂದು ಸಂಜೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಮೊದಲು ಅವನಿಗೆ ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಟವಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಆದರೆ ತಾತನ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಅವನು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಹಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಇಟ್ಟನು. ಹಕ್ಕಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೂ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸುವುದು ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.