அன்பின் விதை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய தோட்டம் வைத்திருந்தார். அவர் அந்தத் தோட்டத்தை மிகவும் அன்போடு கவனித்துக் கொள்வார். ஒரு நாள், கதிர் கேட்டான், 'தாத்தா, நீங்கள் ஏன் ஒவ்வொரு செடியையும் இவ்வளவு கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்கிறீர்கள்?' தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'கதிர், ஒரு பொருளை நாம் சரியாகப் பராமரிக்கவில்லை என்றால், அது நம்மிடம் இருக்காது. அதுபோலத்தான் அன்புவும். மற்ற உயிர்கள் மீது கருணை காட்டாதவர்கள், உண்மையில் அன்புள்ளவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது.' அன்று மாலை, கதிர் ஒரு சிறிய குயிலைப் பார்த்தான். அது பசியால் வாடிக்கொண்டிருந்தது. கதிர் முதலில் அதைத் தன் கையில் பிடித்து விளையாட நினைத்தான், ஆனால் பிறகு தாத்தாவின் வார்த்தைகளை நினைத்துப் பார்த்தான். அவன் ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் தண்ணீர் மற்றும் தானியங்களை அந்தப் பறவைக்குக் கொடுத்தான். அந்தப் பறவை நிம்மதியாகச் சாப்பிட்டதைக் கண்ட கதிர், தன் உள்ளத்தில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தான். தன் பொருளைப் பாதுகாப்பது போல, மற்ற உயிர்களின் வாழ்வையும் மதிப்பதுதான் உண்மையான அன்பு என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.