കാരുണ്യത്തിന്റെ വിത്ത്

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. മുത്തശ്ശന് മനോഹരമായ ഒരു തോട്ടമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഓരോ ചെടിയും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിപാലിച്ചു. ഒരു ദിവസം അർജുൻ ചോദിച്ചു, 'മുത്തശ്ശാ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഈ ചെടികളെ ഇത്രയധികം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്?' മുത്തശ്ശൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, നമ്മൾ നമ്മുടെ കൈവശമുള്ളതിനെ പരിപാലിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടും. അതുപോലെ തന്നെയാണ് കരുണയും. ജീവനുള്ളവരോട് ദയ കാണിക്കാത്തവർക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ കരുണയുണ്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല.' അന്ന് വൈകുന്നേരം, വിശന്നു വലഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ പക്ഷി അർജുൻ കണ്ടു. ആദ്യം അവന് ആ പക്ഷിയെ പിടിച്ചു കൂട്ടിൽ വെക്കാൻ തോന്നി. എന്നാൽ മുത്തശ്ശന്റെ വാക്കുകൾ അവൻ ഓർത്തു. അവൻ ഒരു ചെറിയ പാത്രത്തിൽ വെള്ളവും ധാന്യങ്ങളും പക്ഷിക്ക് നൽകി. പക്ഷി സന്തോഷത്തോടെ അത് കഴിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു സന്തോഷം തോന്നി. സ്വന്തം വസ്തുക്കളെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവനോടും കരുണ കാണിക്കണം എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.