ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಜ್ಜ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ನೋಡಿ ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದ, 'ಅಜ್ಜಾ, ಇದು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ? ನಾವು ಇದನ್ನು ಯಾಕೆ ತಿನ್ನಬಾರದು?'
ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಆ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ನೋಡು, ಅದು ತನ್ನ ಮರಿಗಳಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆ ಮಾಂಸ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಆಹಾರವಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಜೀವದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಜೀವವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಮೇಲೆ, ಆ ದೇಹವನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ನೋಡುವುದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಮತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.'
ಅರ್ಜುನ್ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಾಯಿಮರಿ ಇವನಿಗೆ ಕಂಡಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ನಾಯಿಮರಿಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಅರಿವು ಮೂಡಿತು. ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಕೊಂದು ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನೆಮ್ಮದಿ ದೊಡ್ಡದು ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
