ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தாத்தா மிகவும் அமைதியானவர், எப்போதும் மற்ற உயிர்கள் மீது மிகுந்த அன்பு காட்டுபவர். ஒரு நாள், கிராமத்து சந்தையில் கதிர் ஒரு பெரிய இறைச்சித் துண்டைப் பார்த்து, 'தாத்தா, இது மிகவும் சுவையாக இருக்குமே, நாம் ஏன் இதைச் சாப்பிடக்கூடாது?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா கதிரை அருகில் அழைத்துக்கொண்டு, ஒரு சிறிய குருவித் துப்பைக் காட்டினார். 'கதிர், அந்தப் பறவை தன் குஞ்சுகளுக்காக எவ்வளவு உழைக்கிறது என்று பார். அந்தத் துண்டு இறைச்சி என்பது வெறும் உணவு மட்டுமல்ல, அது ஒரு உயிரின் பிரிக்க முடியாத பகுதி. ஒரு உயிர் பிரிந்து போன பிறகு, அந்த உடலை உணவாகக் கருதுவது அந்த உயிரின் வலியைக் குறைப்பதாகாது, மாறாக நம் மனதின் கருணையைக் குறைக்கும்' என்றார்.
கதிர் சிறிது நேரம் யோசித்தான். அன்று இரவு அவன் ஒரு சிறிய நாய்க்குட்டியைத் தன் வீட்டின் முன் பார்த்தான். அது பசியால் வாடிக்கொண்டிருந்தது. கதிர் தன் உணவைப் பகிர்ந்து கொடுத்தான். அந்த நாய்க்குட்டியின் கண்களில் தெரிந்த மகிழ்ச்சியைப் பார்த்தபோது, கதிரின் மனதில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. ஒரு உயிரைக் காயப்படுத்துவதன் மூலம் கிடைக்கும் சுவையை விட, ஒரு உயிரைக் காப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் அமைதி எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், கதிர் மற்ற உயிர்கள் மீது பேரன்பு செலுத்தினான்.
