ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅನ್ವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಸಿಡುಕು ಸ್ವಭಾವದವನು, ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅನ್ವಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೋಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅನ್ವಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಆಟದ ಸಾಮಾನುಗಳು ಒಡೆದು ಹೋದವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ವಿಕ್ರಮ್ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು. ಅವನು ಅನ್ವಿಯ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಾಡಲು ಮತ್ತು ಹೊಡೆಯಲು ಮುಂದಾದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ತಂದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ವಿಕ್ರಮ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ವಿಕ್ರಮ್, ಕೋಪ ಬರುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಆ ಕೋಪವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೋವು ನೀಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುವಾಗ ಅದನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುವುದು ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ. ಈಗ ನೀನು ಕೋಪ ತೋರಿಸಿದರೆ ಅನ್ವಿ ನೋವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡುವುದು ನಿನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣ.'
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದನು ಮತ್ತು ಅನ್ವಿಯ ಬಳಿ, 'ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಅನ್ವಿ, ಅದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಆಯಿತು' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ತೊಂದರೆ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಶಿಸ್ತು ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಕಲಿತನು.
