ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் அன்பு என்ற இரண்டு சகோதரர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் கோபக்காரனாக இருப்பான். அவனுக்குச் சின்னச் சின்ன விஷயங்களுக்குக் கூட எரிச்சல் வரும். அன்பு மிகவும் அமைதியானவன்.
ஒரு நாள், அவர்கள் இருவரும் ஒரு தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். கதிர் ஒரு அழகான மரக்கிளையை உடைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது, தற்செயலாக அவன் விளையாடியதில் அன்புவின் புதிய விளையாட்டுப் பொம்மை உடைந்துவிட்டது. இதைக் கண்டதும் கதிரின் முகம் சிவந்தது. அவன் சத்தமாக கத்தத் தொடங்கினான், 'நீ ஏன் என் முன்னால் வந்தாய்? இப்போது பார், உன் பொம்மை உடைந்துவிட்டது!' என்று கோபத்தில் அன்புவை அடிக்கப் போனான்.
அப்போது கதிரின் தந்தை அங்கு வந்தார். அவர் கதிரின் கையைப் பிடித்து மென்மையாகப் பேசினார். 'கதிர், கோபம் வருவது இயல்புதான். ஆனால், அந்த கோபத்தை நீயே மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் போது கட்டுப்படுத்தினால் தான் நீ உண்மையான வீரன். இப்போது உன் கோபத்தைக் காட்டினால் அன்பு காயப்படுவான், அவனது மனமும் வலிக்கும். அந்தத் தருணத்தில் உன் கோபத்தை அடக்குவதே உன்னுடைய உண்மையான பலம்' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, 'மன்னிக்கவும் அன்பு, நான் தெரியாமல் செய்துவிட்டேன்' என்று கூறினான். கோபம் வரும்போது அதைத் தடுத்து நிறுத்திய அந்த நிமிடம், கதிர் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்.
