ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನು. ಅವನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ರವಿ ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಬೇಗ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿನ್ ಸಣ್ಣ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪುಟ್ಟ ಮನೆ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆಟದ ನಡುವೆ ರವಿ ಓಡಿ ಬರುವಾಗ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕವಿನ್ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಲಿಟ್ಟನು, ಇದರಿಂದ ಆ ಮನೆ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. ರವಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಆದರೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನಿಂದಲೇ ತನಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತು ಎಂದು ರವಿ ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಆ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ರವಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಕಲ್ಲನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಎಸೆದನು. ಆ ಕಲ್ಲು ಹಾರಿ ಹೋಗಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು කුಟ್ಟಿದ ಪಕ್ಷಿಯ ಗೂಡನ್ನು ಬಡಿದು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿತು. ಪಕ್ಷಿಗಳು ಭಯದಿಂದ ಹಾರಿಹೋದವು.
ರವಿ ತನ್ನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಗೂಡು ಬಿದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಗ ಕವಿನ್ ರವಿಯ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ರವಿ, ನೋಡು, ನಿನ್ನ ಕೋಪದಿಂದ ಮನೆಯೂ ಒಡೆಯಿತು, ಪಕ್ಷಿಯ ಗೂಡೂ ಹಾಳಾಯಿತು. ನೀನು ನಿನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ತಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಿನ್ನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕೋಪವು ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ರವಿ ತನ್ನ ಕೋಪವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
