ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன் மற்றும் அன்பானவன். அவனது சிறந்த நண்பன் ரவி, பார்ப்பதற்குத் துடிப்பாக இருந்தாலும், சிறு விஷயங்களுக்குக் கூட மிக எளிதாகக் கோபப்படும் குணம் கொண்டவன். ஒரு நாள், இருவரும் ஒரு அழகான மரத்தடியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். கவின் ஒரு சிறிய மரக்கட்டையை வைத்து அழகான வீடு கட்டிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது தவறுதலாக ரவியின் கால் அந்த மரக்கட்டையின் மீது பட்டது, கவின் கட்டிய வீடு உடைந்து போனது.
உடனே ரவி தன் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டான். ஆனால் கவின் அமைதியாக இருந்தான். ஆனால் ரவிக்குத் தன் தவறுக்காகத் தன்னைத் தானே தண்டித்துக் கொள்ளும் ஒருவிதமான எரிச்சல் ஏற்பட்டது. 'ஏன் இது இப்படி உடைந்தது?' என்று கத்திக்கொண்டே, அங்கிருந்த ஒரு கல்லை எடுத்துத் தூக்கி எறிந்தான். அந்த கல் அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய செடியையும், அங்கிருந்த ஒரு பறவை கூடையையும் அடித்துத் தரைமட்டமாக்கியது. ரவி ஆத்திரத்தில் இருந்ததால், அந்தச் சேதத்தைப் பார்த்து வருத்தப்படாமல், இன்னும் சத்தமாகத் திட்டத் தொடங்கினான்.
அப்போது கவின் மெதுவாக ரவியின் அருகில் வந்து, 'ரவி, நீ இப்போது கோபத்தில் செய்த இந்தச் செயல் உன்னையே காயப்படுத்துகிறது பார். நீ கோபப்பட்டதால் உன் நிம்மதி போய்விட்டது, உன் நண்பன் கவின் வருத்தப்படுகிறான், அந்தச் செடியும் அழிந்துவிட்டது. கோபத்தை நீயே கட்டுப்படுத்தவில்லை என்றால், அது உன்னைத்தான் அழித்துவிடும்' என்று கூறினான். ரவி மெல்லத் தன் தவறை உணர்ந்தான். கோபம் ஒரு நெருப்பைப் போன்றது; அதைத் தணிக்கத் தவறினால் அது நம்மைச் சுட்டெரிக்கும் என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான். அன்று முதல் ரவி தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்தப் பழகினான்.
