ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ശാന്തനും സ്നേഹനിധിയുമായിരുന്നു. അവന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ രവി നല്ലവനായതെങ്കിലും ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വരുന്ന സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവർ ഒരു വലിയ മരത്തണലിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു. കവിൻ ചെറിയ വടി കഷണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മനോഹരമായ ഒരു ചെറിയ വീട് നിർമ്മിക്കുകയായിരുന്നു.
അതേസമയം രവി ഓടിവന്നപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ കവിൻ ഉണ്ടാക്കിയ ആ വീടിന് മുകളിലൂടെ കാല് വെച്ചു, അത് തകർന്നുപോയി. ഉടനെ തന്നെ രവി തന്റെ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. എന്നാൽ, തന്റെ അബദ്ധത്തിൽ രവിക്ക് തന്നെത്തന്നെ വലിയ ദേഷ്യം വന്നു. ആ ദേഷ്യത്തിൽ അവൻ അടുത്തുള്ള ഒരു കല്ല് എറിഞ്ഞു. ആ കല്ല് പോയി当たത് അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ പക്ഷിക്കൂടിനെയാണ്. കൂട് താഴെ വീണു, പക്ഷികൾ പരിഭ്രമിച്ചു പറന്നുപോയി.
രവി തന്റെ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ആ പക്ഷിക്കൂടിന് സംഭവിച്ച വിപത്ത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. കവിൻ രവിയുടെ അടുത്ത് വന്ന് പതുക്കെ പറഞ്ഞു, 'രവി, നീ ഇപ്പോൾ ചെയ്തത് നിന്റെ സമാധാനം കളയുകയല്ലേ? നിന്റെ ദേഷ്യം നിന്നെത്തന്നെയാണ് ദോഷകരമായി ബാധിക്കുന്നത്. ദേഷ്യത്തെ നീ നിയന്ത്രിച്ചില്ലെങ്കിൽ അത് നിന്നെത്തന്നെ നശിപ്പിക്കും.' തന്റെ പ്രവർത്തികൾ തനിക്ക് തന്നെ ദോഷം ചെയ്തുവെന്ന് രവി മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അവൻ തന്റെ ദേഷ്യം നിയന്ത്രിക്കാൻ ശീലിച്ചു.
