ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಅವನಿಗೆ ಬೇಗ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಅರ್ಜುನನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ದೋಣಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಇದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ ದೋಣಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ, ರೋಹನ್ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತಗುಲಿದನು. ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದು, ಅವನು ರೋಹನನ ಮೇಲೆ ಕಿರುಚಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಮೌನವಾಗಿ ನಿಂತನು.
ಅರ್ಜುನನ ಅಜ್ಜ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ, ಕೋಪವು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕತ್ತಲೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೋಪವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ, ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಸುಖ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನೀನು ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ನಿನಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.'
ಅರ್ಜುನ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿ, ರೋಹನನ ಬಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ರೋಹನ್ ನಗುಮುಖದಿಂದ ದೋಣಿಯನ್ನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಕೋಪವನ್ನು ಗೆದ್ದ ಅರ್ಜುನನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ಅವನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಮಯ ಕಳೆದನು.
