ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; மற்றவர்கள் செய்யும் சிறு தவறுகளைக் கூடப் பார்த்தால் அவனுக்கு உடனே கோபம் வந்துவிடும். ஒரு நாள், கதிரின் உயிர் நண்பன் முகிலன், கதிர் மிகவும் ஆசையாக வைத்திருந்த ஒரு மரக்கட்டையினால் ஒரு அழகான சிறிய படகினைச் செய்து கொண்டிருந்தான். கதிர் அதைத் தொட்டுப் பார்க்க முயன்றபோது, முகிலன் தற்செயலாக கதிரின் கையைத் தட்டிவிட்டான். கதிரின் முகம் சிவந்தது, அவன் முகிலனிடம் சத்தமாகப் பேசத் தொடங்கினான். முகிலன் வருத்தத்துடன் அமைதியாக இருந்தான்.
அப்போது அங்கிருந்த கதிரின் தாத்தா, மெதுவாக கதிரின் அருகில் வந்து, 'கதிர், கோபம் என்பது ஒரு நெருப்பு போன்றது. அது மற்றவர்களை எரிப்பதற்கு முன், உன்னுடைய எண்ணங்களைச் சுட்டெரித்துவிடும். நீ கோபப்படும்போது உன் மனதில் இருக்கும் நல்ல எண்ணங்கள் எல்லாம் காணாமல் போய்விடும்' என்றார். கதிர் சிறிது நேரம் யோசித்தான். அவன் முகிலனிடம் கோபப்பட்டிருந்தால், அந்தப் படகையும் நண்பனையும் இழக்க நேரிடும் என்று உணர்ந்தான். அவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விட்டு, முகிலனிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். 'மன்னித்துவிடு முகிலா, நான் கோபப்பட்டுவிட்டேன்' என்றான். கதிரின் அமைதியைக் கண்ட முகிலன், புன்னகையுடன் அந்தப் புதிய படகைக் கதிரிடம் கொடுத்தான். கோபத்தை அடக்கிய கதிரின் மனம் அமைதியடைந்ததும், அவன் நினைத்தபடி அந்த அழகான மாலை நேரத்தில் நண்பனுடன் விளையாட முடிந்தது.
அன்று முதல், கதிர் எதற்கும் கோபப்படாமல், அமைதியைக் கடைப்பிடிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். அவன் கோபப்படாமல் இருந்ததால், அவனது எண்ணங்கள் எப்போதும் தெளிவாக இருந்தன, அவன் விரும்பிய அனைத்தும் அவனுக்குக் கிடைத்தன.
