ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಆಟಿಕೆಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಿತ್ತು; ಒಂದು ಆಟಿಕೆ ಒಡೆದರೆ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಅರ್ಜುನ ದಿನವಿಡೀ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಸಂತೋಷವು ಆ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದರು. ಆಟಿಕೆ ಕಳೆದು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಲನ್ನು ನೀಡಿದರು. 'ಅರ್ಜುನ, ಯಾವುದಾದರೂ ವಸ್ತುವು ನಿನಗೆ ನೋವು ನೀಡಿದರೆ, ಈ ಕಲ್ಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಮೇಲಿನ ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಮೋಹವನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊ,' ಎಂದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಟಿಕೆಗಳು ಕಳೆದುಹೋದವು. ಅವನು ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು, ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ನೆನೆದನು. 'ನಾನು ಈ ಆಟಿಕೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,' ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಆ ಆಟಿಕೆಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ನೋವು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ನೋವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
