ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பொம்மைகள் என்றால் உயிர். அவனிடம் நிறைய விலையுயர்ந்த பொம்மைகள் இருந்தன. ஆனால், ஒரு பிரச்சனை இருந்தது; ஒரு பொம்மை உடைந்துவிட்டாலோ அல்லது ஒரு புதிய பொம்மை கிடைக்கவில்லை என்றாலோ கதிர் அழுதுகொண்டே இருப்பான். அவனது மகிழ்ச்சி அந்தப் பொருட்களையே சார்ந்து இருந்தது.
ஒரு நாள், அந்தக் கிராமத்திற்கு ஒரு ஞானி வந்தார். அவர் கதிரின் அழுகையைப் பார்த்துவிட்டு, அவனிடம் ஒரு விசித்திரமான கல்லைத் தந்தார். 'கதிர், இது ஒரு மாயக் கல். நீ எதைக் கண்டு பயப்படுகிறாயோ அல்லது எதைக் kaybedப்பாயோ, அதை இந்த கல்லின் மூலம் விட்டுவிடு,' என்றார்.
சில நாட்கள் கழித்து, கதிரின் மிகவும் பிடித்தமான ஒரு பொம்மை காணாமல் போனது. வழக்கம்போல கதிர் அழத் தொடங்கினான். உடனே அவன் அந்த மாயக் கல்லைத் தொட்டான். அவன் மனதிற்குள், 'இந்த பொம்மை இப்போது என்னிடம் இல்லை, இனி இதைப் பற்றி நான் கவலைப்படப் போவதில்லை' என்று உறுதியாக நினைத்தான். அடுத்த நிமிடம், அவனது அழுகை நின்றுவிட்டது. அவன் மனம் மிகவும் லேசானது.
அவன் உணர்ந்தான்: அந்தப் பொம்மை மீது இருந்த பிணைப்பை அவன் விட்டவுடன், அந்தப் பொம்மை போனதற்கான வலி அவனுக்கு வரவே இல்லை. அன்று முதல், கதிர் பொருட்களின் மீது ஆசை கொள்ளாமல், அன்பிலும் அறிவிலும் வளரத் தொடங்கினான்.
