ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನಾದ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಅನುಮಾನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಿತ್ತು. 'ನಾನು ಮಾಡುವುದು ಸರಿಯೇ?', 'ಬೇರೆಯವರು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಗಾಬರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಗೊಂದಲದಿಂದಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಅರಮನೆಯಂತಹ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಾತನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು, 'ತಾತಾ, ಆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಎಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿವೆ! ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ?'
ತಾತ ವಿಕ್ರಮ್ ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ದೂರದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಅವುಗಳಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟಿವೆ. ಯಾವಾಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಭಯಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗುತ್ತೀಯೋ, ಆಗ ಆ ಆಕಾಶವು ನಿನಗೆ ಭೂಮಿಗಿಂತಲೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.'
ಅರ್ಜುನ್ ತಾತ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಾನು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ತಂದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾದಂತೆಲ್ಲಾ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವು ಅವನಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ತಿಳಿಯಾದಾಗ, ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.
