ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் எப்போதும் எதையாவது நினைத்துக் கொண்டே இருப்பான். 'நாளை மழை வருமா?', 'அந்தப் பெரிய மரம் ஏன் இவ்வளவு உயரமாக இருக்கிறது?', 'நான் சரியாகச் செய்கிறேனா?' எனப் பல சந்தேகங்களும் பயங்களும் அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். இந்தத் தடுமாற்றம் அவனது மகிழ்ச்சியைக் குலைத்தது.
ஒரு நாள் இரவு, வானம் மிகத் தெளிவாக இருந்தது. கதிர் தன் தாத்தாவிடம், 'தாத்தா, அந்த நட்சத்திரங்கள் எவ்வளவு உயரத்தில் உள்ளன! நாம் அவற்றை எட்ட முடியுமா?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, 'கதிர், நீ எப்போது உன் மனதில் இருக்கும் சந்தேகங்களையும், பயங்களையும், குழப்பங்களையும் தூக்கி எறிந்துவிட்டுத் தெளிவான மனதுடன் இருக்கிறாயோ, அப்போது அந்த வானம் உனக்கு மிக அருகில் வந்துவிடும். நீ எதைத் தேடி அலைகிறாயோ, அந்தப் பேரானந்தம் உன் உள்ளத்திற்குள்ளேயே இருக்கும்' என்றார்.
அடுத்த சில நாட்கள், கதிர் தன் தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ளவும், மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருக்கவும் முயற்சி செய்தான். அவன் மனதில் இருந்த 'மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?' என்ற பயம் மெல்ல மறைந்தது. அவன் ஒரு செயலைச் செய்யும்போது முழு நம்பிக்கையோடும், தெளிவோடும் செய்தான். ஒரு நாள் மாலை, அமைதியாக அமர்ந்து சூரியன் மறையும் அழகைப் பார்த்தபோது, அவனுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத அமைதி ஏற்பட்டது. அப்போது அவனுக்குத் தோன்றியது, அந்தப் பரந்த வானமும், அமைதியான இயற்கையும் அவனுக்குப் புதிதாகத் தெரியவில்லை; மாறாக, அவை அவனது மனதிற்குள் இருப்பது போலவே உணர்ந்தான். அவன் மனம் தெளிந்ததால், உலகம் அவனுக்குப் பேரழகாகத் தெரிந்தது.
