ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಥಿರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಮುಖಿಲನ್, 'ಕಥಿರ್, ಆ ಹಳೆಯ ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣವೇ? ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಸಿಗಬಹುದು!' ಎಂದು ಆಸೆ ತೋರಿಸಿದನು.
ಕಥಿರ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ತುಡಿಯಿತು. ಆದರೆ ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಾತ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು: 'ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಬೇಕೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡಬೇಡ, ಅದು ನಿನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು.'
ಕಥಿರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆ ಅರಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ತಪ್ಪು ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಬಹುದು ಎಂದು ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳಿತು. ಅವನು ಮುಖಿಲನಿಗೆ, 'ಬೇಡ ಮುಖಿಲನ್, ಆ ಜಾಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಲ್ಲ. ಬನ್ನಿ, ನಾವು ಈ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕೋಣ,' ಎಂದನು.
ಮುಖಿಲನ್ ಬೇಸರದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟನು. ಆದರೆ ಕಥಿರ್ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡನು. ಸಂಜೆ ತಾತ ಕಥಿರ್ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೆಟ್ಟ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸದೆ, ಒಳ್ಳೆಯದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಕಥಿರ್ ಅಂದು ಕಲಿತನು.
