ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தேனூட்டும் தேனீக்களைப் பார்ப்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் முகிலன், 'கதிர், அந்தப் பெரிய பாழடைந்த மாளிகைக்குப் போகலாமா? அங்கிருக்கும் பழைய பொருட்கள் எல்லாம் நமக்குச் சொந்தமாகிவிடும்!' என்று ஆசை காட்டினான். கதிரின் மனம் உடனே அந்தப் பாழடைந்த இடத்திற்குச் செல்லத் துடித்தது. ஆனால், அவனுக்குத் தன் தாத்தா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. 'மனம் சொல்வதற்கெல்லாம் செவிசாய்க்கக் கூடாது, அது நம்மைத் தவறான பாதைக்குக் கொண்டு செல்லும்' என்று தாத்தா அடிக்கடி கூறுவார்.
கதிர் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அந்த மாளிகைக்குச் சென்றால் திருட்டுப் பழக்கம் வளரலாம் அல்லது ஆபத்தான இடமாக இருக்கலாம் என்று அவனது அறிவு எச்சரித்தது. அவன் முகிலனிடம், 'வேண்டாம் முகிலன், அந்த இடம் பாதுகாப்பானது அல்ல. நாம் இப்போது இந்தத் தோட்டத்திலிருக்கும் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவோம், அதுவே நமக்கு மகிழ்ச்சி தரும்' என்றான்.
முகிலன் கோபமாகச் சென்றான். ஆனால் கதிர், தன் மனதைத் தீய எண்ணங்களிலிருந்து விலக்கி, பயனுள்ள வேலையில் ஈடுபடுத்தினான். மாலை நேரத்தில், அவன் செய்த தோட்ட வேலைகளைப் பார்த்துத் தாத்தா மிகவும் பெருமைப்பட்டார். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: மனதை எங்கு வேண்டுமானாலும் ஓட விடாமல், அதை நன்மையில் ஈடுபடுத்துவதே உண்மையான அறிவு.
