ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ತನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ತಾತ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದರು. 'ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಿದೆ. ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನೀನು ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮರಗಳ ಮರ್ಮರವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು' ಎಂದು ತಾತ ಹೇಳಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ತನ್ನ ಗೆಳತಿ ಮೀರಾ ಬಳಿ ಓಡಿದನು. 'ಮೀರಾ, ತಾತ ಒಂದು ರಹಸ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ! ನಾವು ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು!' ಎಂದು ಕೂಗಿದನು. ಮೀರಾ ಮೆಲ್ಲನೆ, 'ಅರ್ಜುನ್, ತಾತ ಯಾವುದೋ ವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಾವು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ' ಎಂದಳು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಮರುದಿನ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಾತನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ತಾತಾ, ಆ ರಹಸ್ಯವೇನು? ಆ ಕೀಲಿ ಕೈ ಎಲ್ಲಿದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಆ ಕೀಲಿ ಕೈ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳುವುದನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಆ ಕೀಲಿ ಕೈ. ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ರಹಸ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಕೇಳುವ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ.'
ತಾನು ಪದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿದ್ದೆ ಹೊರತು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಅರ್ಥವನ್ನಲ್ಲ ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಇತರರ ಮಾತುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
