ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് പൂർണ്ണമായി കേൾക്കുന്നതിന് പകരം അവൻ എപ്പോഴും വേഗത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവന് ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടികൊടുത്തു. 'അർജുൻ, ഈ പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്. അത് കണ്ടെത്താൻ നീ കാറ്റിന്റെയും മരങ്ങളുടെയും മർമ്മരം ശ്രദ്ധിക്കണം' എന്ന് മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
ആവേശഭരിതനായ അർജുൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരി മീരയുടെ അടുത്ത് ഓടിച്ചെന്നു. 'മീര, മുത്തച്ഛൻ ഒരു രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു! നമുക്ക് അത് കണ്ടെത്തണം!' അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. മീര ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, മുത്തച്ഛൻ ഒരു യഥാർത്ഥ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല പറയുന്നത്, മറിച്ച് നമ്മൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം എന്നാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.' എന്നാൽ അർജുൻ അത് കേൾക്കാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ മുത്തച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, 'മുത്തച്ഛാ, ആ രഹസ്യം എന്താണ്? എവിടെയാണ് ആ താക്കോൽ?' മുത്തച്ഛൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ആ താക്കോൽ ഒരു വസ്തുവല്ല. മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ക്ഷമയാണ് ആ താക്കോൽ. ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഒരു രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് കേൾക്കാനുള്ള കഴിവിനെക്കുറിച്ചാണ്.'
താൻ വാക്കുകൾ മാത്രം കേൾക്കുകയും അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു എന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ അവൻ മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാനും, മറ്റുള്ളവർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാകുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിക്കാനും പഠിച്ചു. അവൻ ഒരു ബുദ്ധിമാനായ ബാലനായി മാറി.
