ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது. மற்றவர்கள் பேசுவதை முழுமையாகக் கேட்காமல், அவனுக்குத் தெரிந்ததை மட்டும் வேகமாகச் சொல்லிவிடுவான். ஒருநாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியை அவனிடம் கொடுத்தார். 'கதிர், இதில் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது. இதைத் திறக்க ஒரு மந்திரச் சொல் தேவை' என்றார் தாத்தா.
கதிர் உற்சாகமடைந்தான். அவன் தன் நண்பன் முகிலனிடம் ஓடினான். 'முகிலா, தாத்தா ஒரு மந்திரச் சொல் சொன்னார், அதைத் தேட வேண்டும்!' என்று கத்தினான். முகிலன் மெதுவாக, 'கதிர், தாத்தா எப்போதுமே ரகசியங்களைப் பற்றிப் பேசுவதில்லை, அவர் எதையோ புரிய வைக்க முயல்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்' என்றான். ஆனால் கதிர் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
மறுநாள், கதிர் மீண்டும் தாத்தாவிடம் சென்றான். தாத்தா சொன்னதை கவனிக்காமல், 'தாத்தா, அந்த மந்திரச் சொல் என்ன?' என்று கேட்டான். தாத்தா புன்னகைத்து, 'கதிர், நான் சொன்னது மந்திரச் சொல் அல்ல, அந்தப் பெட்டியைத் திறக்கத் தேவையான பொறுமையைப் பற்றித்தான்' என்றார். கதிர் அதிர்ந்து போனான். தாத்தா சொன்ன வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருந்த உண்மையான அர்த்தத்தை அவன் கவனிக்கத் தவறிவிட்டான்.
அன்று முதல், கதிர் ஒரு புதிய விஷயத்தைக் கற்றுக் கொண்டான். மற்றவர்கள் பேசும்போது, அவர்கள் சொல்லும் வார்த்தைகளை மட்டும் கேட்காமல், அவர்கள் சொல்ல வரும் கருத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளப் பழகினான். பேசும்போதும், மற்றவர்கள் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் மென்மையாகவும் தெளிவாகவும் பேசத் தொடங்கினான். இப்போது கதிர் வெறும் சுறுசுறுப்பான சிறுவன் மட்டுமல்ல, புத்திசாலியான சிறுவனும் கூட.
