ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಮತ್ತು ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಬಹಳ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಿ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಲಿಯೋ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಕರೆದು, 'ನಾಳೆ ದೊಡ್ಡ ಮಳೆ ಬರಲಿದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಲಿಯೋ ನಗುತ್ತಾ, 'ನಾನು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುತ್ತೇನೆ! ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು?' ಎಂದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು, ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇರಿಸಿದನು ಮತ್ತು ತನ್ನ ತೋಟದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುಹಾಕಲು ಹಗ್ಗಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಆಕಾಶ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯತೊಡಗಿತು. ಲಿಯೋ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ನಡುಗುತ್ತಾ ಬಂದನು. ಅವನು ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಗಿಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಿಹೋದವು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಮೊದಲೇ ಮಾಡಿದ ಸಿದ್ಧತೆಯಿಂದಾಗಿ ಅವನ ಗಿಡಗಳು ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದವು.
ಲಿಯೋನ ನೋವು ಕಂಡು ಅರ್ಜುನ್ ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. 'ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಮೊದಲೇ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ?' ಎಂದು ಲಿಯೋ ಕೇಳಿದನು. 'ಮುಂದೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವುದೇ ಜಾಣತನ,' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಲಿಯೋ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನ ಯೋಚಿಸಲು ಕಲಿತನು.
