ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். கதிர் மிகவும் பொறுப்பானவன், மாறன் எப்போதும் அவசரப்படுபவன். ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் ஒருவர் அவர்களுக்கு ஒரு சவால் விட்டார். 'நாளை மழை பெய்யும் என்று தெரிந்தால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?' என்று கேட்டார்.
மாறன் சிரித்துக்கொண்டே, 'மழை பெய்தால் நனைவோம், அது ஒரு மகிழ்ச்சியான விஷயம்!' என்றான். ஆனால் கதிர் அமைதியாக யோசித்தான். அவன் தன் வீட்டின் கூரையைச் சரிபார்த்தான், விதைகளைத் தரைக்குக் கீழே பாதுகாப்பாகப் புதைத்தான், மேலும் ஒரு பெரிய குடையையும் தயார் செய்து வைத்தான்.
மறுநாள் காலை, வானம் திடீரென கருத்தது. பலத்த காற்றுடன் மழை கொட்டத் தொடங்கியது. மாறன் மழையில் நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டே ஓடி வந்தான். அவன் விதைத்திருந்த பயிர்கள் மழையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டன. ஆனால் கதிர், தன் வீட்டின் உள்ளே பாதுகாப்பாக அமர்ந்து, தான் தயார் செய்த குடையுடன் தன் பயிர்களையும் பாதுகாப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டான்.
மாறன் வருத்தத்துடன், 'ஏன் நீ இவ்வளவு முன்னரே யோசித்தாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் மென்மையாக, 'வருமுன் காப்பதே அறிவு' என்றான். அன்று முதல் மாறன் எதையும் அவசரப்பட்டு செய்யாமல், அதன் விளைவுகளைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கினான்.
