ಚೋಳಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾರನ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಅವನು ಧೈರ್ಯವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ತಾನು ಮಾಡುವದೆಲ್ಲವೂ ಸರಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ತಪ್ಪುತನ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಅವನ ಆಸ್ಥಾನದ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನಿಗೆ 'ಹೌದು' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಅವನನ್ನು ತಿದ್ದುವವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ, ಮಾರನ್ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗೆ ಹೋಗುವ ನದಿಯ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ರಾಜಮನೆತನದ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬಳಸಲು ಆದೇಶಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ ರೈತರು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟವು. ಮಾರನನ ತಾತ, ವಯಸ್ಸಾದ ರಾಜ ಕರಿಕಾಲನ್, 'ಮಗನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ತಿದ್ದುವವರು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀನು ನಾಶವಾಗುತ್ತೀಯಾ' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಮಾರನ್ ಅದನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಯಿತು. ಜನರು ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡರು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಮಾರನನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ ಮತ್ತು ಸೇನಾಪತಿ ಇಲಂಗೋ, ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಮಾರನನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, 'ರಾಜಕುಮಾರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಈ ನಿರ್ಧಾರವು ಜನರನ್ನು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಬದಲಾಯಿಸಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮಾರನನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಯಾರೂ ತನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ತಿದ್ದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲಂಗೋ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ನೀರನ್ನು ಜನರಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ರಾಜ್ಯವು ಮತ್ತೆ ಸಮೃದ್ಧವಾಯಿತು. ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ತಿದ್ದುವವರೇ ನಿಜವಾದ ಮಿತ್ರರು ಎಂದು ಮಾರನ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
