முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரமென்னும் ஒரு அழகான தேசத்தை மாறன் என்ற இளவரசன் ஆண்டு வந்தான். மாறன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவன் எப்போதுமே தன் சொல் தான் சரி என்று நினைப்பான். அவனது அரசவையில் இருந்த அமைச்சர்களும் வீரர்களும் அவனுக்கு 'ஆம்' என்று மட்டுமே சொல்வார்கள். மாறன் ஒரு தவறான முடிவை எடுத்தாலும், யாரும் அவனைத் தட்டிக்கேட்க முன்வரவில்லை.
ஒருமுறை, நாட்டின் எல்லையில் இருந்த ஒரு பெரிய குளத்தின் நீரைத் திருடி, அந்த நீரைத் தன் தோட்டத்திற்கு மட்டும் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று மாறன் கட்டளையிட்டான். இதனால் கிராம மக்கள் தண்ணீரின்றித் தவித்தனர். மாறனின் தந்தை, முதியவர் கரிகாலன், இதைக் கண்டு வருத்தமடைந்தார். அவர் மாறனிடம், 'மகனே, உன்னைத் தட்டிக் கேட்க ஆள் இல்லையென்றால், நீ வீழ்ச்சியடைவாய்' என்று எச்சரித்தார். ஆனால் மாறன் அதைக் கேட்கவில்லை.
சில நாட்களிலேயே, மக்கள் கடும் கோபமடைந்தனர். விவசாயம் பொய்த்துப் போனதால் நாட்டில் பஞ்சமே ஏற்பட்டது. மாறன் செய்த தவறு அவனது ஆட்சியைப் பலவீனப்படுத்தியது. அப்போது, அவனது நெருங்கிய நண்பன் மற்றும் தளபதியான இளங்கோ, மாறனிடம் நேருக்கு நேர் நின்று பேசினான். 'மன்னரே, நீங்கள் செய்த தவறு மக்களையும், நாட்டையும் அழித்துவிடும். தயவுசெய்து உங்கள் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்' என்று தைரியமாகக் கூறினான்.
இளங்கோவின் வார்த்தைகள் மாறனின் கண்களைத் திறந்தன. தான் செய்த தவறை உணர்ந்த மாறன், உடனடியாகத் தனது முடிவை மாற்றினான். குளத்தின் நீரை மீண்டும் மக்களுக்கு வழங்கினான். மக்கள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். மாறன் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்: நம்மைத் தட்டிக் கேட்கும் நண்பர்களும், அறிவுரை கூறும் அமைச்சர்களும் தான் ஒரு தலைவனைப் பாதுகாப்பார்கள்.
