ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಮತ್ತು ರಾಹುಲ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಕಿರಣ್ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣದ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗ. ರಾಹುಲ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಿರಣ್ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆಲವು ಹುಡುಗರು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಲೇವಡಿ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು. 'ನೀನು ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಕಿರಣ್ ಜೊತೆ ಇರುತ್ತೀಯಾ? ಅವನ ಜೊತೆಗಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಬೋರ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸೇರಬೇಕೆಂದರೆ ಕಿರಣ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು,' ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಒತ್ತು ನೀಡಿದರು.
ರಾಹುಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆ ಹುಡುಗರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರೆ ತಾನು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದವನಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕಿರಣ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೋವು ಎಂಟಿತು. ಕಿರಣ್ ಏನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಿರಾಸೆ ಇತ್ತು. ರಾಹುಲ್ ಆ ಹುಡುಗರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳದೆ ಕಿರಣ್ ಹತ್ತಿರವೇ ಕುಳಿತನು. ಆ ಹುಡುಗರು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕರು, ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಆ ಹುಡುಗರು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ, ಕಿರಣ್ ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಅಂದು ರಾಹುಲ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು, ಅನೇಕರ ದ್ವೇಷಕ್ಕಿಂತ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯವನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟೋ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಎಂದು.
