ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும் அவனது நண்பன் மாறனும் இருந்தனர். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் நல்ல குணங்கள் கொண்டவன். மாறன் எப்போதும் கதிருடன் இருப்பான். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அப்போது அந்த ஊரின் சில குறும்புக்கார சிறுவர்கள் கதிரை கிண்டல் செய்யத் தொடங்கினர். 'நீ ஏன் எப்போதும் அந்த அமைதியான கதிருடன் இருக்கிறாய்? அவனுடன் இருந்தால் உனக்கும் போர் அடிக்கும்' என்று மாறனைத் தூண்டிக்கொண்டனர். மாறன் முதலில் தயங்கினான். கதிரின் நல்ல குணங்களை விட, அந்தப் பட்டாளத்தின் சத்தமும், அவர்கள் தரும் முக்கியத்துவமும் அவனுக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது. 'நீயும் எங்களோடு சேர்ந்து விளையாடு, கதிரை விட்டுவிடு' என்று அவர்கள் வற்புறுத்தினர்.
மாறன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். கதிரை விட்டுவிட்டால் தான் அந்தப் பட்டாளத்தில் ஒரு முக்கிய நபராகிவிடலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால், கதிரின் முகத்தைப் பார்த்தபோது அவனுக்கு ஒரு பயம் வந்தது. கதிர் அவனிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை, ஆனால் அவனது கண்கள் ஒருவித ஏமாற்றத்தைக் காட்டின. மாறன் அந்தப் பட்டாளத்தின் அழைப்பைத் தள்ளிவிட்டு, கதிரின் அருகில் சென்று அமர்ந்தான். அந்தச் சிறுவர்கள் மாறனைப் பார்த்து சிரித்தனர், அவனைக் கேலி செய்தனர். ஆனால், கதிர் மாறனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'அவர்கள் சொல்வதை விட நமது நட்பு முக்கியம் மாறா' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். சில நாட்கள் கழித்து, அந்தப் பட்டாளத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் ஒரு பெரிய தவறு செய்து மாட்டிக்கொண்டபோது, கதிர் மட்டும் அவர்களுக்குச் சரியான வழியைக் காட்டித் தப்புதலிலிருந்து காப்பாற்றினான். அப்போதுதான் மாறனுக்குப் புரிந்தது, பலரின் வெறுப்பைப் பெறுவதை விட, நல்லவர்களின் நட்பைத் தொடர்வது எவ்வளவு பெரிய பலம் என்று.
