ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಇತರರನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು. "ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊ" ಎಂದು ಅವನ ತಾಯಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ರೋಹನ್ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಅರ್ಜುನ್ ಕಾಲನ್ನು ಬೇಕೆදී ತಳ್ಳಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ರೋಹನ್ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, "ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ಕಾರ್ತಿಕ್, ಇದು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಂತ್ರ ಅಷ್ಟೇ! ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು, ಬಾ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಸೇರು," ಎಂದನು.
ಕಾರ್ತಿಕ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು. ರೋಹನ ಜೊತೆ ಸೇರಿದರೆ ಬಹುಶಃ ಗೆಲುವು ಸಿಗಬಹುದು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಳು ಕೆಟ್ಟದಾಗಬಾರದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಕಾರ್ತಿಕ್, "ಬೇರೆಯವರನ್ನು ನೋಯಿಸಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಗೆಲುವಲ್ಲ ರೋಹನ್. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕೆಲಸಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು, ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಈ ತಪ್ಪು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ರೋಹನನ ಈ ಕೆಟ್ಟ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರು. ಆದರೆ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಒಳ್ಳೆಯ ಜನರ ಸಹವಾಸವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಗಳು ಶುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಕಲಿತನು.
