ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனது நண்பன் ரவி எப்போதும் மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதையும், பொய் சொல்வதையும் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். ரவியுடன் சேர்ந்தால் கதிரும் அந்தப் பழக்கங்களுக்குத் தூண்டப்படுவான் என்று அவனது அம்மா எச்சரித்தாள்.
ஒரு நாள், பள்ளியில் ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. கதிர் நேர்மையாக விளையாடினான். ஆனால் ரவி, போட்டியில் ஜெயிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தன் நண்பன் அருணின் காலில் லேசாகத் தட்டி அவனைத் தடுப்பான். இதைப் பார்த்த கதிர் மிகுந்த வருத்தமடைந்தான். ரவி சொன்னான், "கதிர், இது ஒரு சின்ன விளையாட்டுதான், இதில் என்ன தவறு? நாம் இருவரும் சேர்ந்து இனிமேல் இப்படிச் செய்யலாம்!"
கதிர் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். ரவியுடன் சேர்ந்தால் அவனுக்குப் போட்டியில் வெற்றி கிடைக்கலாம், ஆனால் அவனது மனமும் செயலும் மாசடையக் கூடாது என்று முடிவு செய்தான். கதிர் ரவியிடம், "நீ செய்யும் செயல் தவறு ரவி. உன் நண்பனைத் தட்டிவிடுவது வீரமல்ல. நான் உன்னுடன் சேர்ந்து இந்தத் தவறான செயலில் ஈடுபட மாட்டேன்," என்று கூறிவிட்டுத் தனியாகச் சென்றான்.
சிறிது காலம் கழித்து, ரவியின் இத்தகைய செயல்களால் மற்றவர்கள் அவனைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினர். ஆனால் கதிர் எப்போதும் உண்மையாகவும், மற்றவர்களுக்குத் துணையாகவும் இருந்ததால், அனைவரும் அவனைப் பாராட்டினார்கள். நல்ல நண்பர்களுடன் இருந்தால் மட்டுமே நம் மனமும் செயலும் தூய்மையாக இருக்கும் என்பதை கதிர் உணர்ந்தான்.
