ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಂದೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೆರೆಯನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮೀನುಗಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅಜಯ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, "ಅಪ್ಪಾ, ಈಗಲೇ ಆ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯೋಣ ಬನ್ನಿ!" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಶಾಂತವಾಗಿ, "ಅಜಯ್, ಈಗ ಮೀನುಗಳು ತುಂಬಾ ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಈಗಲೇ ಹೋದರೆ ಅವು ಓಡಿಹೋಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕೊಕ್ಕಿಯಂತೆ ನಾವು ಶಾಂತವಾಗಿರಬೇಕು. ಕೊಕ್ಕಿ ಹೇಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಲುಗಾಡದೆ ನಿಂತು, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ಕೂಡ ಕಾಯಬೇಕು," ಎಂದರು.
ಅಜಯ್ಗೆ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಒಂದು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಗಮನಿಸಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಮೀನುಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದು ಕಡೆಗೆ ಚಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಅದುವೇ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅರಿತನು. ಅವನು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಬಹಳ ನಿಖರವಾಗಿ ತನ್ನ ಬಲೆ ಎಸೆದನು. ಅವರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದರು.
ಅವಸರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅಂದು ಕಲಿತನು.
