ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் தன் தந்தை வீரனுடன் வாழ்ந்து வந்தான். ஒரு நாள், காட்டின் நடுவே இருக்கும் ஒரு பெரிய பழங்களைச் சுவைக்கக் கிளம்பினார்கள். வழியில், ஒரு பெரிய ஆற்றுப் பாலத்தைக் கடக்க வேண்டியிருந்தது. அந்தப் பாலத்தின் அருகே ஒரு சிறிய குளம் இருந்தது. அந்தக் குளத்தில் நிறைய மீன்கள் துள்ளித் துள்ளி விளையாடிக்கொண்டிருந்தன.
கதிர் மிகுந்த ஆசையுடன், "அப்பா, எனக்கு அந்த மீன்கள் வேண்டும்! இப்போதுதான் அவற்றை நாம் பிடிக்கலாம்!" என்று துள்ளிக் குதித்தான். ஆனால் அவனது தந்தை அமைதியாகச் சொன்னார், "கதிர், இப்போது மீன்கள் மிகவும் வேகமாக நீந்துகின்றன. நாம் இப்போது முயற்சி செய்தால், அவை தப்பித்துவிடும் அல்லது நம் முயற்சி வீணாகிவிடும். ஒரு கொக்கு எப்படித் தண்ணீரில் அசையாமல் நின்று, சரியான நேரத்தில் தன் இலக்கை அடைகிறதோ, அதுபோல நாம் காத்திருக்க வேண்டும்."
கதிர் முதலில் வருத்தப்பட்டான். ஆனால் அவன் தந்தையின் பேச்சைக் கேட்டு அமைதியாக ஒரு கல்லின் மேல் அமர்ந்து கவனித்தான். சிறிது நேரம் கழித்து, மீன்கள் அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் மெதுவாகச் செல்லத் தொடங்கின. அப்போதுதான் சரியான நேரம் என்று கதிர் உணர்ந்தான். அவன் தன் தந்தையுடன் சேர்ந்து மிகத் துல்லியமாகத் தன் வலைகளை வீசினான். ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்காமல் அவர்கள் மீன்களைப் பிடித்தனர்.
அன்று கதிர் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். அவசப்பட்டுச் செயல்படுவதை விட, சரியான நேரத்திற்காகக் காத்திருப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
