ಚಂದ್ರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಿಕ್ರಮ ಎಂಬ ಮಹಾನ್ ರಾಜruled ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಸಾವಿರಾರು ಸೈನಿಕರು, ನೂರಾರು ಆನೆಗಳು ಮತ್ತು ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಬೃಹತ್ ಸೈನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಿರಿದಾದ ಬೆಟ್ಟದ ಹಾದಿ ಬಂದಿತು. ಆ ಹಾದಿ ಎಷ್ಟು ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದೆಂದರೆ, ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆನೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು.
ವಿಕ್ರಮನ ಸಲಹೆಗಾರ ಅರ್ಜುನನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಈ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ಕಿರಿದಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಸೈನ್ಯವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಆನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕುದುರೆಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆಗ ಶತ್ರುಗಳು ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ." ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಸೈನ್ಯದ ಬಲದ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ, "ನನ್ನ ಸೈನ್ಯದ ಮುಂದೆ ಯಾವುದೂ ನಿಲ್ಲಲಾರದು," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು.
ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಬೃಹತ್ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಆ ಕಿರಿದಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಆನೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದವು, ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಬೀಸಲು ಕೂಡ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಸಣ್ಣ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಶತ್ರುಗಳು ಮೇಲಿನಿಂದ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ದೊಡ್ಡ ಸೈನ್ಯವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಆ ಕಿರಿದಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಚಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಸೋಲನ್ನೇ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ವಿಕ್ರಮನು, ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಕದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿತನು.
