ஒரு காலத்தில், சோழ தேசம் என்ற அழகான நிலப்பரப்பில் வீரன் என்ற ஒரு மாவீரன் இருந்தான். அவனிடம் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள், பல நூறு யானைகள் மற்றும் குதிரைகள் இருந்தன. அவன் எங்கு சென்றாலும் அவனது பெரும் படை அவனோடு வரும். ஒருமுறை, வீரன் தனது படையுடன் ஒரு பெரிய வெற்றியைத் தேடிப் புறப்பட்டான். வழியில் அவன் ஒரு குறுகிய மலைப்பாதையைக் கண்டான். அந்தப் பாதை மிகவும் சிறியது, ஒரு நேரத்தில் ஒரு யானை மட்டுமே செல்ல முடியும். வீரனின் தளபதி கதிர் அவனிடம் எச்சரித்தான், "அரசே! இந்தப் பாதை மிகவும் குறுகலானது. நமது பெரிய படையுடன் இங்கு செல்வது ஆபத்தானது. சிறிய படையைக் கொண்ட எதிரிகள் இங்கிருந்து தாக்கினால், நமது யானைகளும் குதிரைகளும் நெருக்கடியில் சிக்கிவிடும்." ஆனால், வீரன் தன் பலத்தின் மீது மிகுந்த கர்வம் கொண்டிருந்தான். "எனக்குத் தெரியும் கதிர்! என் படை எவ்வளவு பெரியது என்று பார்த்தாயா? எதற்கும் பயப்படத் தேவையில்லை," என்று கூறிவிட்டு முன்னேறினான்.
அவன் தனது பெரும் படையுடன் அந்த குறுகிய பாதையில் நுழையும்போது, எதிரியின் சிறிய படை ஒரு பாறையின் பின்னால் மறைந்திருந்தது. வீரனின் யானைகள் மற்றும் குதிரைகள் அந்த குறுகிய இடத்தில் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டு குழப்பமடைந்தன. பெரிய படை என்பதால், அவர்களுக்குத் தற்காத்துக் கொள்ளக் கூட இடம் கிடைக்கவில்லை. சிறிய படையினர் எளிதாகத் தாக்கி அவர்களைத் திணறடித்தனர். வீரன் தனது பெரும் படையைக் கொண்டு வந்தும், அந்த இடத்திற்கு அது பொருந்தவில்லை என்பதாலும் பெரும் தோல்வியைத் தழுவினான். இறுதியில், தனது தவறை உணர்ந்த வீரன், இடத்தையும் சூழலையும் அறிந்து செயல்பட வேண்டும் என்று கற்றுக்கொண்டான்.
