ಚೋಳಪುರದ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಹೊಸ ಮಂತ್ರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕದಿರ್ ಮತ್ತು ಮಾರನ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರು ಗಮನ ಸೆಳೆದರು.
ಕದಿರ್ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮತ್ತು ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣಲು ಅವನಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು.
ಮಾರನ್ ಒಂದು ಸರಳ ಮತ್ತು ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಕುಟುಂಬದವನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಅರಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಮಾರನ್ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಮಡಿಕೆಯನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿದನು. ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ಬಗ್ಗೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು.
ರಾಜನು ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಕದಿರ್ ತನ್ನ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆದರೆ ಮಾರನ್ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ಮಾಡದಂತೆ ತನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯು ಹೇಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ರಾಜನು ನಕ್ಕು ಮಾರನನ್ನು ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದನು. ಕದಿರ号 ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿದ್ದರೂ, ಮಾರನಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಸಂಕೋಚವಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ರಾಜನು ಮಾರನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟನು.
