சோழபுரத்தின் மன்னர் விக்கிரமன் ஒரு புதிய அமைச்சரைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். அவருக்குப் பல விண்ணப்பங்கள் வந்தன. அதில் இரண்டு இளைஞர்கள் தனித்துத் தெரிந்தனர். ஒருவன் பெயர் கதிர், மற்றொருவன் மாறன்.
கதிர் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் திறமையானவன். அவன் பெரிய அளவில் பேசும், எதையும் மிக வேகமாகச் செய்யும். ஆனால், அவன் மற்றவர்களைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதும், சிறு தவறுகளைச் செய்தாலும் அதை மறைப்பதும் அவனது வழக்கம்.
மாறன் ஒரு சாதாரணக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். அவன் அமைதியானவன், ஆனால் அவனது செயல்களில் ஒரு நேர்த்தி இருந்தது. ஒருமுறை, அரண்மனைத் தோட்டத்தைப் பராமரிக்கும் பணியில் இருந்தபோது, மாறன் தவறுதலாக ஒரு விலையுயர்ந்த பூஞ்சடியை உடைத்துவிட்டான். யாரும் பார்க்கவில்லை என்றாலும், அவன் பயந்துபோய் ஓடவில்லை. மாறாக, அவன் அந்தத் தவறைத் தானே ஒப்புக்கொண்டு, மன்னிப்பு கேட்டான். 'தவறு செய்வது மனித இயல்பு, ஆனால் அதை மறைப்பது நேர்மையற்றது' என்று அவன் நினைத்தான்.
மன்னர் விக்கிரமன் இருவரையும் நேரில் சந்தித்தார். கதிர் தனது திறமைகளை மட்டுமே பட்டியலிட்டுப் பெருமையாகப் பேசினான். மாறன், தனது திறமைகளைச் சொல்லிக் கொள்வதை விட, ஒருமுறை தான் செய்த தவறை எப்படிச் சரி செய்தான் என்பதையும், இனி தவறு செய்யாமல் இருக்கத் தன் மனசாட்சிக்கு எப்படிப் பயப்படுகிறான் என்பதையும் பணிவுடன் கூறினான்.
மன்னர் புன்னகைத்தார். கதிரின் திறமை இருந்தும், அவனிடம் நேர்மையற்ற குணமும், தவறை மறைக்கும் எண்ணமும் இருந்தது. மாறன், நல்ல பண்புள்ள குடும்பத்திலிருந்து வந்தவன், தவறுகளைத் தவிர்க்கும் பண்பு கொண்டவன், மற்றும் தவறு செய்துவிட்டால் அதன் விளைவுகளைக் கண்டு பயப்படும் (மனசாட்சி உள்ள) பண்பு கொண்டவன். எனவே, மன்னர் மாறனைத் தனது அமைச்சராகத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
