ಚಂದ್ರಪುರದ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನು ಬಹಳ ನ್ಯಾಯವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ರಾಜ್ಯದ ಖಜಾನೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ನಂಬಿಕಸ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಆಗ ರೋಹನ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬಂದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಾಣಾಕ್ಷ ಮತ್ತು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಈ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧಿಕರ absence ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ರೋಹನನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ರಾಜನಿಗೆ ಅವನನ್ನು ನೇಮಿಸಲು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದರೆ ರಾಜನ ಸಲಹೆಗಾರ ಮಾಧವನು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದನು: 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ರೋಹನನು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬವಿರುವವರು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ನಾಚಿಕೆಯと感じ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಸಂಬಂಧಗಳಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಅಪಪ್ರಚಾರದ ಭಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.'
ರಾಜನು ರೋಹನನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ಖಜಾನೆಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣ ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು. ರೋಹನು ತನ್ನ ಚಾಣಾಕ್ಷತನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ನಾಚಿಕೆಪಡುവാൻ ಅಥವಾ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಕೆಡವಲು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವುದೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅಪರಾಧದ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಕೇವಲ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕೂಡ ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ರಾಜ ತಿಳಿಯಿತು.
