சோழபுரத்தை ஆண்ட மன்னன் விக்கிரமன் மிகவும் நீதியானவன். ஒருமுறை தனது நாட்டின் கருவூலத்தைக் கண்காணிக்க ஒரு நம்பிக்கையான அதிகாரியைத் தேடினான். அப்போது சோமு என்ற ஒருவன் வந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, கணக்குகள் செய்வதில் மின்னல் வேகத்தில் செயல்படுவான். அவனுக்கு இந்த ஊரில் உறவினர்களோ, குடும்பமோ இல்லை. அவன் தனியாகவே வாழ்ந்து வந்தான்.
மன்னன் விக்கிரமனுக்கு சோமுவின் திறமை பிடித்திருந்தது. ஆனால், அவனது அமைச்சர் கதிர் ஒரு எச்சரிக்கை விடுத்தார். 'மன்னா, சோமு திறமையானவன் தான், ஆனால் அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு குடும்பமோ, மானத்தைக் காக்க உறவினர்களோ இல்லை. தவறு செய்தால் அவனுக்குப் பயம் இருக்காது' என்றார்.
மன்னன் தயக்கத்துடன் சோமுவை பணியமர்த்தினான். சில மாதங்கள் கழித்து, கருவூலத்தில் ஒரு பெரிய தொகை காணாமல் போனது. சோமு அதை மிகத் திறமையாக மறைத்துவிட்டான். அவன் ஒரு தவறு செய்தாலும், அவனைத் தட்டிக்கேட்கவோ அல்லது அவன் பெயரைக் கெடுக்கவோ அங்கு யாரும் இல்லை. அவனுக்குப் பழிச்சொல்லுக்குப் பயமில்லை, ஏனென்றால் அவனிடம் இழப்பதற்கு எதுவுமே இல்லை. இறுதியில், மன்னன் விக்கிரமன் தனது தவறை உணர்ந்தான். ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது அவரது திறமையை மட்டும் பார்க்காமல், சமூகப் பொறுப்பையும் பார்க்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்.
