ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯೋಚಿಸದೆ ತುಂಬಾ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಜಯ್ ತಂದೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕುಂಬಾರರೊಬ್ಬರು. ತಾನು ಕೂಡ ತಂದೆಯಂತೆ ಉತ್ತಮ ಕುಂಬಾರನಾಗಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡಲು ಅಜಯ್ ಈ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದನು.
ಸ್ಪರ್ಧೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ, ಅಜಯ್ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ತಾನು ಮೊದಲು ಮುಗಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಹಠ ಅವನದಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಗೆಳತಿ ಮೀರಾ ಅವನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು, 'ಅಜಯ್, ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾಡು. ಅತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕು ಬರಬಹುದು' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ಆದರೆ ಅಜಯ್, 'ವೇಗವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಗುಟ್ಟು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು.
ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ, ಮಣ್ಣಿನ ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಾಳಿಯ ಗುಳ್ಳೆ ಇರುವುದನ್ನು ಅಜಯ್ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸದೆ ಬೇಗನೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿದನು. ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಪಾತ್ರೆಯು ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು ಚೂರಾಯಿತು. ಅಜಯ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು.
ಅಂದು ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಬೇಸರದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಆಗ ಅವನ ತಂದೆ ಬಂದು, 'ಅಜಯ್, ಕೇವಲ ಕೌಶಲವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಎಚ್ಚರ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆ ಇರಬೇಕು. ಯೋಚಿಸದೆ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವು ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ತಂದುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದರು. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
