മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ഉത്സാഹിയായ കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ എപ്പോഴും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വളരെ വേഗത്തിൽ, ചിന്തിക്കാതെ തന്നെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആ ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു മൺപാത്ര നിർമ്മാണ മത്സരം നടന്നു. അർജുന്റെ അച്ഛൻ ആ നാട്ടിലെ മികച്ച കുശവനായിരുന്നു. തന്റെ കഴിവ് തെളിയിക്കാൻ അർജുനും ആ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു പാത്രം നിർമ്മിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
മത്സരം തുടങ്ങിയപ്പോൾ അർജുൻ വളരെ വേഗത്തിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാവരേക്കാളും വേഗത്തിൽ തീർത്ത് താൻ മിടുക്കനാണെന്ന് കാണിക്കണമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആഗ്രഹം. അവന്റെ കൂട്ടുകാരി മീര അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു, 'അർജുൻ, പതുക്കെ ചെയ്യൂ. വേഗത്തിൽ ചെയ്താൽ പാത്രത്തിൽ ചെറിയ വിള്ളലുകൾ വന്നേക്കാം.' എന്നാൽ അർജുൻ അത് കേട്ടില്ല. 'വേഗതയാണ് വിജയത്തിന്റെ രഹസ്യം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ തന്റെ ജോലി തുടർന്നു.
അതിവേഗം പാത്രം നിർമ്മിച്ചപ്പോൾ, കളിമണ്ണിന്റെ അടിഭാഗത്ത് ഒരു ചെറിയ കുമിള ഉണ്ടെന്ന് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പാത്രം പൂർത്തിയായപ്പോൾ അവൻ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ വിധികർത്താക്കൾ പാത്രം പരിശോധിക്കാൻ എത്തിയപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദത്തോടെ പാത്രം തകർന്നു വീണു. അർജുന്റെ കഠിനാധ്വാനം മുഴുവൻ പാഴായിപ്പോയി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുൻ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവന്റെ അച്ഛൻ അവന്റെ അരികിൽ വന്നിരുന്ന് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, കഴിവ് മാത്രം പോരാ, ഒരു കാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പൂർണ്ണമായ ശ്രദ്ധയും ചിന്തയും വേണം. ചിന്തയില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരിക്കലും നമുക്ക് യഥാർത്ഥമായ പേരും പ്രശസ്തിയും നൽകില്ല.' അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. പിന്നീട് അവൻ എന്ത് ചെയ്താലും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയും ചിന്തിച്ചും ചെയ്യാൻ ശീലിച്ചു.
