ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டுச் செய்யும் குணம் கொண்டவன். ஒருமுறை அந்த ஊர் திருவிழாவிற்காக ஒரு பெரிய மண்பாண்டத் திருவிழா நடந்தது. கதிரின் தந்தை ஒரு சிறந்த குயவர். கதிர் தன் தந்தைக்கு உதவ விரும்பினான்.
திருவிழாவில் ஒரு பெரிய போட்டியில் பங்கேற்க ஊர் பெரியவர் அறிவித்தார். அதில் மிக நேர்த்தியான ஒரு பானையைச் செய்ய வேண்டும். கதிர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் களமிறங்கினான். அவன் மிக வேகமாகச் சுழலும் சக்கரத்தில் களிமண்ணை வைத்துப் பானை செய்யத் தொடங்கினான். அவனது நண்பன் முகிலன், 'கதிர், கொஞ்சம் நிதானமாகச் செய், களிமண் அதிகம் வறண்டுவிடக் கூடாது' என்று எச்சரித்தான். ஆனால் கதிர், 'வேகமாகச் செய்தால்தான் வெற்றி பெற முடியும்' என்று அலட்சியமாகச் சொல்லிவிட்டுத் தன் வேலையைத் தொடர்ந்தான்.
அவசரத்தினால் கதிர் பானையின் அடிப்பகுதியைச் சரியாகக் கவனிக்கவில்லை. பானை மெல்ல மெல்ல உயர்ந்து கொண்டே வந்தது. ஆனால், ஒரு சிறிய விரிசல் அவன் கண்ணில் படவில்லை. அவன் அந்தத் தவறைச் சரிசெய்யாமல் வேகமாகச் செய்து முடித்தான். ஆனால், பானையைத் திருவிழா மேடையில் வைக்கும்போது, அது மெல்லச் சரிந்து உடைந்து சிதறியது. கதிரின் முயற்சி வீணாகிவிட்டது.
அன்று மாலை கதிர் மிகவும் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். அவனது தந்தை அவனிடம் வந்து, 'கதிர், திறமை மட்டும் போதாது, ஒரு செயலைச் செய்யும் போது முழு கவனமும், பொறுமையும் தேவை. யோசிக்காமல் செய்யும் எந்த ஒரு செயலும் ஒருபோதும் நிலைத்து நிற்கும் புகழைத் தராது' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை அவன் எதையும் செய்வதற்கு முன் நிதானமாகவும், கவனமாகவும் செயல்படத் தொடங்கினான்.
