ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ವಿಶಾಲವಾದ ಹೊಲ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮವಾದ ಬೆಳೆಗಳಿದ್ದವು. ತನ್ನ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಅವನು ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದನು.
ಆದರೆ, ಆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಜನರಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ತೆರಿಗೆ ವಸೂಲಿ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ರವಿಯ ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದವು. ಅವನ ಬಳಿ ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನ ಬಿತ್ತನೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಧಾನ್ಯವಿತ್ತು.
ಆಗ ರಾಜನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ರವಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, 'ನಿನ್ನ ಜಮೀನು ದೊಡ್ಡದಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಹೆಚ್ಚಿನ ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಸಬೇಕು' ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿದರು. ರವಿ ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಸುಮಾಳ ಬಳಿ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, 'ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೆ ನಾನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಜಮೀನು ಇರುವುದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಕ್ರೂರ ರಾಜನ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಸಂಪತ್ತು ನನಗೆ ಸಂತೋಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಷ್ಟವನ್ನೇ ತರುತ್ತಿದೆ.'
ಅನ್ಯಾಯದ ಆಡಳಿತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡದೆ, ಬಡತನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ರವಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
