ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், நிறைய நெல் வயல்களும் இருந்தன. மாறன் தன் உழைப்பால் அந்த நிலத்தை வளர்த்தான். ஆனால், அந்த ஊர் மன்னன் ஒருவன் மிகவும் கொடுங்கோலன். அவன் மக்களின் உழைப்பை மதிப்பதில்லை; மாறாக, அதிக வரி வசூலிப்பதிலேயே குறியாக இருந்தான்.
ஒருமுறை, ஒரு பெரிய வறட்சி ஏற்பட்டது. மாறனின் பயிர்கள் காய்ந்து போயின. அவனிடம் அடுத்த முறை விதைப்பதற்கு கூட தானியம் இல்லை. ஆனால், மன்னனின் அதிகாரி மாறனிடம் வந்து, 'உன் நிலம் பெரியது, அதனால் நீ வழக்கத்தை விட அதிக வரி செலுத்த வேண்டும்' என்று மிரட்டினான்.
மாறன் மிகவும் வருத்தப்பட்டான். 'என்னிடம் பணம் இல்லை என்றால் நான் ஏழையாகிவிடுவேன், அது கஷ்டம் தான். ஆனால், என்னிடம் இந்த நிலம் இருக்கும் வரை, மன்னன் அதை பறிக்க முயற்சிப்பார். இந்த சொத்து எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதில், ஒவ்வொரு நாளும் பயத்தையும் கவலையையும் தான் தருகிறது' என்று தன் மனைவி நிலாவியிடம் கூறினான்.
நிலாவி அவனைக் தேற்றினாள். ஆனால் மாறன் உணர்ந்த உண்மை இதுதான்: நீதியற்ற ஒரு மன்னனின் கீழ் இருக்கும்போது, ஒருவனிடம் எவ்வளவு பெரிய சொத்து இருந்தாலும், அது அவனுக்குப் பாதுகாப்பைக் கொடுப்பதில்லை; மாறாக, அதைத் தக்கவைக்க அவன் படும் போராட்டமே அவனுக்குப் பெரிய சுமையாகும்.
