ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಮಾರನ್ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಸೋಮು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮು ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಕುಂಬಾರನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಮಾರನ್ ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಸೋಮಾರಿ ಆಗಿದ್ದನು. 'ನಾಳೆ ಮಾಡೋಣ' ಎನ್ನುವುದೇ ಅವನ ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರು ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದರು: 'ಯಾರು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಗ್ರಾಮದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ.'
ಮಾರನ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಸೋಮು ಮಗನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದನು, 'ಮಗನೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯು ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಹೆಸರನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಬಲ್ಲದು, ಆದರೆ ಸೋಮಾರಿತನವು ಅದನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇಂದು ನೀನು ಶ್ರಮಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾಳೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.' ಮಾರನ್ ಇದನ್ನು ಮೊದಲು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಕೊನೆಯ ದಿನ ಇತರರು ಸುಂದರವಾದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಯಿತು.
ಅವನ ತಂದೆ ಅವನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದರು. ಮಾರನ್ ಆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗದೆ ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು. ಮರುದಿನ ತೀರ್ಪುಗಾರರು ಅವನ ಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾದರು. ಮಾರನ್ ಗೆದ್ದನು! ಆ ಗೆಲುವು ಅವನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ ತಂದಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾರನ್ ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸದಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
