ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் அவனது தந்தை சோமு வாழ்ந்து வந்தனர். சோமு ஒரு சிறந்த மண்பாண்டக் கலைஞர். அவர் செய்யும் பானைகள் மிகவும் நேர்த்தியாக இருக்கும். ஆனால், மாறன் மட்டும் எப்போதும் சோம்பேறியாகவே இருந்தான். 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்பதே அவனது மந்திரமாக இருந்தது. ஒருமுறை, அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. ஊர் பெரியவர் ஒரு போட்டியை அறிவித்தார்: 'யார் மிகச்சிறந்த கலைப்படைப்பை உருவாக்குகிறார்களோ, அவர்களுக்கு ஊரின் கௌரவமான பதவியும், தங்கக் காசுகளும் கிடைக்கும்.'
மாறன் அந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள விரும்பினான். ஆனால், அவன் வேலையைத் தொடங்காமல், மரத்தடியில் அமர்ந்து தூங்கிக்கொண்டே இருந்தான். அவனது தந்தை சோமு, 'மகனே, உன் திறமை உன் குடும்பத்தின் பெருமையை உயர்த்தும். ஆனால், சோம்பல் அதை அழித்துவிடும். இப்போது உழைத்தால் தான் நாளை உன் பெயர் நிலைக்கும்' என்று அன்புடன் அறிவுரை கூறினார். மாறன் முதலில் அதை அலட்சியப்படுத்தினான். ஆனால், போட்டியின் கடைசி நாளில், மற்றவர்கள் மிக அழகிய சிற்பங்களையும் பானைகளையும் உருவாக்கி முடித்ததைக் கண்டான். அவனுக்குப் பயமும் வருத்தமும் ஏற்பட்டது.
அவனுடைய தந்தை அவனுக்குத் துணையாக நின்றார். மாறன் அந்த இரவில் தூங்காமல், தன் முழுத் திறமையையும் பயன்படுத்தி ஒரு அழகான கலைப் படைப்பை உருவாக்கினான். அடுத்த நாள், நடுவர்கள் மாறனின் படைப்பைப் பார்த்து வியந்தனர். அவன் வெற்றி பெற்றான்! அந்த வெற்றி அவனது குடும்பத்திற்குப் பெரும் புகழைத் தந்தது. அன்று முதல் மாறன் சோம்பலைத் தூரத் தள்ளிவிட்டு, சுறுசுறுப்பான இளைஞனாக மாறினான்.
